Jednym z najważniejszych czynników w pierwszej fazie jest kwalifikacja do zabiegu, która polega na tym, że przeprowadza się szczegółowy wywiad dotyczący ogólnego stanu zdrowia pacjenta zwracając szczególna uwagę na alergie, cukrzycę, osteoporozę, choroby krwi. Następnie przeprowadza się badanie radiologiczne (zdjęcie pantomograficzne, tomografia komputerowa, zdjęcia punktowe) i badanie kliniczne. Na tym etapie określamy możliwości zastosowania implantów w danym miejscu podłoża protetycznego i jego przeznaczenie w docelowej konstrukcji protetycznej. Wtedy też dokonuje się wyboru implantu ze względu na producenta – ma to związek z docelową konstrukcja protetyczną i warunkami anatomicznymi pacjenta. Określamy również rodzaj implantu jego długość i średnicę. Jeżeli warunki anatomiczne nie pozwalają na jednoznaczne zastosowanie implantu, można rozważyć zastosowanie materiałów zastępujących naturalna kość pacjenta w obrębie strefy planowanej implantacji. Takie postępowanie w wielu przypadkach pozwala na zastosowanie implantu w miejscu, gdzie struktura naturalnej kości pacjenta jest niewystarczająca. Niejednokrotnie, oprócz doświadczeń klinicznych w planowaniu zabiegów implantacji, stosuje się specjalne programy komputerowe, które na podstawie uprzednio wykonanej tomografii tworzą trójwymiarowy obraz struktury kostnej pacjenta, pozwalając na bardzo precyzyjne zaplanowanie miejsca wszczepienia implantu. Po przejściu żmudnej kwalifikacji i jednoznacznym określeniu możliwości zastosowania implantu ustala się termin zabiegu.

Zabieg wykonuje się w znieczuleniu miejscowym tj. stosowanym przy ekstrakcji zęba. Technicznie zabieg polega na nacięciu błony śluzowej i odwarstwieniu okostnej w miejscu planowanego wprowadzenia implantu. Następnie stosując precyzyjne wiertła i frezy nawierca się kość wyrostka zębodołowego według reguł sztuki. Przygotowany implant zostaje wprowadzony w obręb nawierconego łoża w kości, a błona śluzowa jest zeszywana. Założone szwy są usuwane po 7-10 dniach.

Zabieg wykonywany jest w osłonie antybiotykowej, aby do minimum ograniczyć ryzyko wystąpienia powikłań. Po zdjęciu szwów implant jest pozostawiany w kości na okres kilku miesięcy (w obrębie szczęki okres jest dłuższy 4-8 miesięcy w żuchwie 3-6 miesięcy). W tym czasie pacjent użytkuje uzupełnienie zastępcze, a po opisanym okresie implant jest odsłaniany, zaopatrywany śrubą gojącą i po okresie około 2 tygodni przystępuje się do wykonania zaplanowanego uprzednio uzupełnienia protetycznego.
Opisana metoda traktuje o integracji implantu z kością bez dostępu środowiska zewnętrznego jamy ustnej. Są jednak też stosowane metody i implanty, które obciąża się natychmiast po wszczepieniu, wykonując na nich tymczasowe uzupełnienie protetyczne które w późniejszym czasie zastępuje się właściwą konstrukcją.